صنعت نرم افزار یا هفت شنبه بازار

صنعت نرم افزار یا هفت شنبه بازار

نظام اقتصادی نوینی که در حال شکل گیری است، ابزارهای فن آوری راحت و جذابی را در اختیار ما گذاشته است و جغرافیای ثروت توسط ابزارهای نوین، شکل جدیدی به خود گرفته است. ما اکنون در نظام اقتصادی نوینی که توسط رایانه ها، شبکه ها و پایگاه های اطلاعات که هر روز در حال گسترش هستند، زندگی می کنیم و در این دنیا شکل کالا ها و خدمات نیز دگرگون شده است و به اطلاعات، به عنوان یک کالای سرمایه ای نگریسته می شود.

اقتصاد نوین سه ویژگی متمایز دارد:

  • ۱٫ جهانی بودن
  • ۲٫ معطوف به اشیاء و امور غیر ملموس چون ایده ها و اطلاعات
  • ۳٫ ارتباط محکم و به هم پیوسته اجزای آن

این سه ویژگی نوع جدیدی از بازار و جامعه را ایجاد و تأسیس کرده اند که از یک شبکه جهانی موجود در همه جا نشأت می‌گیرد. اقتصاد اطلاعات، در واقع همان شکل نوینی از اقتصاد است که در بستر فن آوری های نوین و اطلاعات نمود یافته است. امروزه کشوری در زمینه اقتصادی به خود کفایی می رسد که در زمینه فن آوری های اطلاعات و ارتباطات و تولید اطلاعات خودکفا باشد و قادر به تهیه اطلاعات لازم و ضروری برای تمامی زیرساخت های اقتصادی، اجتماعی، حکومتی، آموزشی و … باشد».

بنابر گزارش شرکت تحقیقاتی DataMonitor حجم مبادلات مالی صنعت نرم افزار در سرتاسر جهان در سال ۲۰۰۸ در حدود ۸/۳۰۳ بیلیون دلار بوده است که نسبت به سال ۲۰۰۷ رشد ۵/۶ درصدی داشته است. این شرکت پیش بینی کرده که حجم این صنعت تا سال ۲۰۱۳ به مرز ۴۵۷ بیلیون دلار خواهد رسید یعنی نزدیک به ۵/۵۰ درصد رشد نسبت به سال ۲۰۰۸٫

این خبر شاید برای بسیاری از دست اندرکاران صنعت نرم افزار در دنیا یک خبر خوشحال کننده باشد و نوید دهنده ی آینده ای روشن و پرامید. اما آیا این موضوع برای ما (همان جمع کوچک به قول خودمان نرم افزاری ها، در نقطه ای ناشناخته از دنیا ) نیز صادق است؟

در سال ۲۰۱۲ حرفه توسعه ی نرم افزار به عنوان برترین شغل جهان شناخته شده است و معیارهای این انتخاب هم بر همگان واضح و مبرهن می باشد. آیا ما هم خود را در چنین جایگاه شغلی احساس می کنیم؟

اندیشیدن به پاسخ این سوالات برای آنان که دلسوزانه ایستاده اند و با جنگندگی در تلاش برای بهبود اوضاع هستند، همراه با پاسخی ناامید کننده و برای آنان که از دور نظاره گر هستند، خنده دار خواهد بود. شاید تلخی این موضوع بیشتر می شود وقتی که می بینیم:

  • آنان که خود را وارثان و صاحبان اصلی این صنعت می دانند در حقیقت هیچ سهمی از آن ندارند. و فقط تلاشهای بی وقفه و خستگی ناپذیر آنان است که آنهم نادیده گرفته می شود.
  • صاحبان و ذینفعان کنونی این صنعت کسانی هستند که حتی درک صحیحی از مقوله نرم افزار و مباحث پیرامون آن ندارند و فقط و فقط برای کسب سود، آن هم از هر راهی وارد این صنعت شده اند. درحالی که تنها کارشان فاصله انداختن میان تولید کننده واقعی و مشتری نهایی به منظور ماهی گرفتن از آب گل آلود است.
  • بسیاری از مسئولین ما بجای بها دادن به افکار و ایده های جانبخش و خلاق برای پیشرفت این کودک بیمار به فکر روابط و …! خود هستند. و تنها کاری که نمی کنند حمایت از تلاشگران شبانه روزی این صنعت است.
  • نخبگان فارغ التحصیل دانشگاهی بجای طرح ایده های نو و تلاش برای رسیدن به اهداف متعالی ( آنچه که امروز به آن نیازمندیم )، به فکر استخدام در سازمان ها یا ارگانهای دولتی هستند تا یک عمر تلاش برای آموختن و یادگیری را فدای بدست آوردن حقوق مطمئن! ماهیانه نمایند.
  • دانش آموختگان دانشگاهی ما در پایان تحصیل به این نکته پی میبرند که هیچ آمادگی فنی ای برای ورود به بازار کار ندارند. و اینکه آنچه در دانشگاه ها و مراکز آموزشی فرا گرفته اند جز اندک تئوریات دست و پا گیر چیز دیگری نبوده است.
  • از همه بدتر خودکم بینی ما، که دانش و تجربه گرانبهای خود را به بهای اندکی به استثمارگران افکار می فروشیم. کسانی که عمدتاً با سوء استفاده از ضعف مالی برنامه نویسان، تحلیلگران و … آنان را به استثمار فکری و ذهنی می کشانند و با دستمزدی اندک تلاش های صادقانه و پرزحمت این متخصصان را به سخره می گیرند و برای خود کاخهای ظلم و دروغ بنا می کنند.

و بسیاری مشکلات دیگر که نه قابل گفتن هستند و نه می توان گفت. در این شلوغی و همهمه ای که هرکس خود را به نوعی مالک این صنعت بدون متولی میداند چه بسیار نخبگانی که زیر یوغ مالکان ثروت بی ادعا و به سختی تلاش می کنند و چه بسیار تولید کنندگانی که بعلت دوری جستن از پاره ای مسائل (زد و بند های غیر اخلاقی در کسب و کار و …) از تمایلات و علایق خود دست کشیده و این صنعت را به حال خود تنها می گزارند.

این صنعت نیازمند دلسوزی و حمایت واقعی و همه جانبه از سوی تمام دست اندرکاران آن است تا به صاحبان اصلی و واقعی آن تحویل داده شود. تنها در چنین حالتی می توان امیدوار بود، همانطور که صنعت نرم افزار در سرتاسر دنیا یکی از عوامل پیشرفت اقتصادی و علمی جوامع و ملت ها می باشد برای ما نیز ابزاری باشد جهت کم کردن فاصله علمی و اقتصادی خود با کشورهای توسعه یافته.

برای برون رفت از هر بحرانی یک برنامه و راه حل دقیق همراه با همکاری همه جانبه افراد درگیر در آن لازم است. معمولا چنین طرح هایی بصورت گروهی و با همفکری تمام نخبگان قابل ایجاد، توسط حامیان اصلی مانند دولت قابل اجرا و مشتمل بر درک مشکلات، ریشه یابی، تعیین و یافتن راه حل ها، ایجاد جدول زمانبندی و … خواهد بود. شاید به نتیجه رساندن چنین طرحی در سطح ملی و در مدت زمان کوتاه، سخت و یا حتی غیرممکن باشد اما می توان تا زمان رسیدن به نتیجه نهایی با ارائه ی راهکارهایی همچون موارد زیر و به نتیجه رساندن آنها بصورت منطقه ای و محلی و در مدت زمانی کوتاه، مقداری از کاستی ها را جبران نموده و زحمت کشان اصلی این صنعت را به آینده امیدوار نمود.

  • ایجاد انجمنها و تشکلهای وابسته به صنعت نرم افزار مانند نظام صنفی رایانه ای استانها
  • سپردن پروژها و طرح های بزرگ حیطه نرم افزار به تولیدکنندگان بومی
  • حمایت مادی و معنوی از تولیدکنندگان نرم افزار بومی از سوی دولت و ارگانهای دولتی
  • جلوگیری از سوء استفاده افراد غیر متخصص و ورود اینگونه افراد به این صنعت
  • حمایت و جذب نخبگان و فارغ التحصیلان دانشگاهی توسط شرکتهای تولید کننده خصوصی
  • بالابردن سطح ارتباط و همکاری میان صنعت و دانشگاه از طریق استفاده بهینه از پارکهای فناوری و مراکز رشد و …
  • و بسیاری موارد دیگر که در این مقاله مجال ذکر و بررسی همه آنها وجود ندارد.

سخن آخر آنکه هیچ چیز به خودی خود تغییر نخواهد کرد و این راه با مصائب و مشکلات فراوانی همراه خواهد بود اما آنانکه به جستجوی سعادت هستند یا راهی خواهند یافت یا راهی خواهند ساخت

با ما باشید